در اين ميان عمار ياسر به خاطر آمادگى ويژه‌اش ، از برخى ديگر كوشاتر بود و به همين دليل ديگران كار خود را به دو وا مىگذاشتند . روزى ايشان به پيامبر گفت : « قتلونى يا رسول‌الله ! ؛ مرا كشتند از بس كه از من كار كشيده و سنگ بر دوشم نهاده‌اند » . پيامبراكرم با تبسمى روح‌بخش به عمار فرمود : « ما هم بقاتليك بل تقتلك الفئة الباغيه ؛ اينان قاتل تو نيستند ، بلكه كشنده تو گروهى سركش خواهند بود . » اين سخن پيامبر ( ص ) در اذهان مردم باقى بود ، تا اينكه در جنگ صفين عمار در ركاب على ( ع ) به شهادت رسيد و بدين‌سان خبر غيبى پيامبر ( ص ) تحقق يافت . ازدواج على و زهرا ( عليهما السلام ) به گفته يعقوبى دو ماه پس از ورود پيامبر به يثرب ، رسول‌خدا ( ص ) فاطمه ( عليها السلام ) را با على ( ع ) تزويج كرد . درپى آن گروهى از مهاجران كه پيش‌تر از فاطمه ( عليها السلام ) خواستگارى كرده بودند ، به سخن درآمدند . ازاين‌رو ، پيامبر ( ص ) فرمود : من فاطمه را به على تزويج نكردم ، بلكه خدا او را تزويج نمود . « 1 » پيمان برادرى ( عقد اخوت ) كار مهم ديگر پيامبر پس از بناى مسجد ، انعقاد عقد برادرى بين مسلمانان مهاجر و انصار بود كه آنان را موظف مىساخت كه اگر يكى از آن دو به جنگ رود ، فرد ديگر سرپرستى دو خانواده را عهده‌دار شود . در نوبت بعد نيز فرد دوم به جنگ مىرفت و فرد اول به سرپرستى دو خانواده گمارده مىشد . در اين پيمان ، على ( ع ) نيز به‌عنوان برادر پيامبر برگزيده شد . برخى نويسندگان اهل‌سنت اين افتخار را براى على ( ع ) قضيه‌اى اتفاقى دانسته‌اند ، اما به‌حقيقت اين مطلب نه امرى تصادفى ، بلكه تكرار همان افتخارى بود كه در يوم الأنذار ، پيامبر به امر خداوند على را برادر ، وصى ، وارث و خليفهء بعد از خود معرفى كرد .

--> ( 1 ) . ابن‌واضح ، تاريخ يعقوبى ، ج 1 ، ص 401 . به‌گفته مسعودى ، اين ازدواج در سال دوم هجرت در ماه صفر رخ داده است . ( مسعودى ، مروج الذهب ، ج 1 ، ص 643 )